Μαδέρα: φαγητό, poncha και το Φεστιβάλ Τρύγου

Πετάω για το Funchal της Μαδέρας από το Πόρτο σε μια απάνθρωπη ώρα, 5:50 το πρωί — από εκείνες τις ώρες που στερούν τη θέληση ακόμη και από τον πιο τολμηρό ταξιδιώτη. Κανείς δεν σκέφτεται να κάνει κάτι χρήσιμο τέτοια ώρα, πέρα από το να ξανακοιμηθεί όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Οι πτήσεις εδώ είναι περιορισμένες, γιατί η Μαδέρα είναι απομονωμένη. Το αποτέλεσμα; Το να είσαι μια σταλιά ηφαιστειακός βράχος στον Ατλαντικό, πιο κοντά στο Μαρόκο παρά στη μητέρα πατρίδα, την Πορτογαλία, μπορεί μερικές φορές να είναι… άβολο.

DISCLAIMER: Το άρθρο βασίζεται σε δικές μας απόψεις και πηγές. Δεν φέρουμε ευθύνη για τυχόν σφάλματα ή ανακρίβειες.

Αλλά, ω, τα οφέλη του ταξιδιού στη Μαδέρα! Σκέψου φαγητό: μοσχάρι στα κάρβουνα τριμμένο με σκόρδο, θαλασσινά φρέσκα σαν το θαλασσινό νερό, αλμυρές πίτες. Σκέψου poncha, το φρουτώδες ποτό του νησιού από καθαρή ρούμι ζαχαροκάλαμου που θα σε ρίξει κάτω πριν καν καταλάβεις πως ζαλίστηκες. Και πάνω απ’ όλα, σκέψου κρασί — πάρα, πάρα πολύ κρασί.

Η Μαδέρα δεν είναι μόνο γεύσεις, φυσικά· έχει κουλτούρα δική της — που, ευτυχώς, συνήθως περιλαμβάνει πολύ φαγητό, poncha και κρασί.

Ταξιδεύω με μια μικρή ομάδα σε ταξίδι που οργάνωσε η Sagres Vacations, που ειδικεύεται σε ταξίδια εμβάθυνσης σε Ισπανία και Πορτογαλία, μαζί με Αζόρες και Μαδέρα. Ευτυχώς για μένα, οι άλλοι έξι ταξιδιώτες είναι το ίδιο πεινασμένοι, διψασμένοι και περίεργοι όσο εγώ. Άλλο ένα συν: η Sagres αφήνει πάντα αρκετό ελεύθερο χρόνο για να εξερευνήσεις μόνος σου.

Ένα χωριάτικο σάντουιτς με χοιρινό και σκόρδο

Με την πρώτη ευκαιρία χωρίζομαι από την ομάδα και πηγαίνω στη λαϊκή αγορά του Funchal, το Mercado Dos Lavradores. Ανυπομονούσα να δοκιμάσω ένα εμβληματικό τοπικό πιάτο, το carne vinha d’alhos: κομμάτια χοιρινής σπάλας μαριναρισμένα σε λευκό κρασί, σκόρδο, ξίδι, νιφάδες πιπεριού και φύλλα δάφνης σε πήλινη κατσαρόλα ως και τρεις μέρες, και μετά ψημένα σε τηγάνι μαζί με τη μαρινάδα. Το Caci Café, κοντά στην κεντρική είσοδο της αγοράς, το έχει ως σπεσιαλιτέ — σε σάντουιτς — οπότε λέω να το δοκιμάσω.

Το καφέ δεν πρόκειται να κερδίσει βραβείο από το Architectural Digest· είναι λιτό ως το σημείο να μην έχει καθόλου σχεδιασμό, μόνο έναν πάγκο παραγγελιών και τρία τραπέζια μέσα. Άλλα δέκα τραπέζια γεμίζουν το πεζοδρόμιο έξω. Δεν ήρθα όμως για την κομψότητα· ήρθα γιατί πεινάω.

Το σάντουιτς είναι ένα χοιρινό στιφάδο γεμάτο ζουμιά και σκόρδο μέσα σε ψωμάκι. Δεν το τρώω απλώς· το απολαμβάνω βουτώντας μέσα στη ζουμερότητά του, στη βαθιά γεύση του χοιρινού και στο μαλακό αλλά σφιχτό ψωμί της Μαδέρας, το bolo do caco, φτιαγμένο από αλεύρι σίτου και γλυκοπατάτα. Την επόμενη φορά θα το φάω όπως οι ντόπιοι, με δύο χαρτοπετσέτες τυλιγμένες στη βάση, να μαζεύουν τα ζουμιά πριν κυλήσουν στις παλάμες και στα χέρια μου.

Το Caci είναι απλό μαγαζί με περιορισμένο σέρβις. Δεν μπορώ να εγγυηθώ για τα άλλα πιάτα, αλλά το vinha d’alhos θα το θυμάμαι καιρό. Με ένα μεγάλο ποτήρι μπίρα Coral, το γεύμα μου βγήκε περίπου 7,50 δολάρια. Στη Μαδέρα δεν πρόκειται να χρεοκοπήσεις τρώγοντας και πίνοντας.

Το δίλημμα του χταποδιού

Όποιος ασχολείται έστω και μισά σοβαρά με το φαγητό σε αυτό το παράξενο νησί καταλήγει αναπόφευκτα στο δίλημμα των κεφαλόποδων. Τα θαλασσινά αφθονούν εδώ και οι ψαράδες πιάνουν πολλά χταπόδια. Όλοι μπορούμε να συμφωνήσουμε πως το να φας χταπόδι είναι λίγο άβολο σαν σκέψη. Έχουν γλώσσα με δόντια, για όνομα. Στη νοημοσύνη είναι εξυπνότερα από τα σκυλιά και λίγο πίσω από τα δελφίνια — και κανείς δεν θέλει να τρώει ένα έξυπνο ζώο. Έχω φάει βέβαια χταπόδι στο παρελθόν, σε ceviche, αλλά τουλάχιστον ήταν μαγειρεμένο. Στο εστιατόριο Lapa Bay στο γραφικό παραθαλάσσιο Porto Moniz, πάω μέχρι τέλους και το παραγγέλνω ωμό: carpaccio de polvo, με μαριναρισμένες ντομάτες και πάστα ελιάς. Νομίζω πως υπάρχει και λίγο μελάνι χταποδιού μέσα σε εκείνη την πάστα.

Και είναι εξαιρετικό. Δεν είναι λαστιχωτό όπως συχνά το καλαμάρι, αλλά τρυφερό παρόλο που είναι άψητο, με την αλμύρα της θάλασσας να αναδεικνύεται από την ξινίλα της ντομάτας και τον πλούτο της ελιάς. Απλώς μην κοιτάξεις πολύ προσεκτικά και όλα θα πάνε καλά.

Η γεύση, το παραδέχομαι, βελτιώνεται πιθανώς από το σκηνικό. Η βόρεια ακτή της Μαδέρας, όπου τρώμε, είναι στεφανωμένη με καταπράσινους ορεινούς γκρεμούς, σπαρμένους με μολυβιές λιμνούλες βασάλτη και καμιά φορά με μαύρες παραλίες που σκάλισαν τα κύματα στη βάση των απόκρημνων ακτών. Κάποια σημεία της βόρειας ακτής μοιάζουν με Ταϊτή, τα υπόλοιπα με την ακτή Nā Pali του Kauai. Δύσκολα μπορείς να ζητήσεις πιο πλούσια θέα τρώγοντας μακριές, λεπτές σαν χαρτί, σχεδόν διάφανες φέτες πλοκαμιού.

Μοσχάρι σε μακριά ξύλινη σούβλα

Ένα από τα καλύτερα γεύματα του ταξιδιού ήταν το μεσημεριανό στο Quinta do Furão, έναν αμπελώνα και ξενοδοχείο σε ένα ύψωμα πάνω από τη θάλασσα στη βόρεια ακτή, κοντά στη Santana. Δεν με μαγεύει μόνο το εσωτερικό του εστιατορίου (αν και ερωτεύομαι τον ρουστίκ σχεδιασμό από ξύλο και πέτρα, τα ανοιχτά τζάκια και τη θέα στα βουνά και τη θάλασσα μέσα από τα φαρδιά παράθυρα), αλλά και το μενού.

Εδώ, επιτέλους, δοκιμάζω το αγαπημένο τοπικό πιάτο, την espetada. Από μεγάλους κύβους τρυφερού μοσχαρίσιου φιλέτου με μάρμαρο, το κρέας περνιέται σε λεπτά κλαδιά δάφνης, τρίβεται με χοντρό αλάτι και σκόρδο και ψήνεται με ολόκληρα φύλλα δάφνης πάνω σε ανοιχτή φλόγα ώσπου να τρέξουν τα ζουμιά. Το δικό μου σερβίρεται με φρέσκες ντομάτες, καρότο σε λωρίδες, φασόλια Μαδέρας με γεύση κάστανου και milho frito, κάτι σαν polenta κομμένη σε κύβους και τηγανισμένη. Δίπλα, ένα μπολ ντοματόσουπα με ποσέ αυγό.

«Μυρίζει καταπληκτικά», λέει η Patty, μια από τους συνταξιδιώτες μου, κοιτάζοντας το πιάτο μου με λαιμαργία και ζήλια.

Και είναι ακόμη καλύτερο στη γεύση.

Δεν τελειώνουν τα ενδιαφέροντα, νόστιμα τοπικά πιάτα που δοκιμάζω στο ταξίδι, αλλά απογοητεύομαι τη μία φορά που δοκιμάζω ένα διάσημο σάντουιτς της Μαδέρας, το prego no bolo do caco: στην ουσία εξαιρετικά λεπτές φέτες ψητής flank steak, με αλάτι, σκόρδο και δάφνη, στολισμένες με τυρί, ντομάτα και μαρούλι.

Βρίσκω έναν υπαίθριο καφέ που το σερβίρει ένα από τα βράδια που αυτοσχεδιάζω. Τι απογοήτευση. Το κρέας μου θύμισε κατεψυγμένα Steak-umms — λαστιχωτό και άγευστο. Λίγα πιάτα της Μαδέρας με απογοητεύουν, αλλά αυτό τα καταφέρνει. Τουλάχιστον το ψωμί είναι καλό.

Πρόσεχε πολύ με την poncha

Πηγαίνω στο Toka de Baco, μια τρύπα στον τοίχο στην μικρή αλλά πολύ ζωντανή Παλιά Πόλη του Funchal, για να πνίξω τις γαστρονομικές μου λύπες σε ένα ποτήρι poncha. Ή μήπως σε αρκετά. Το τυπικό ποτό της Μαδέρας βασίζεται σε τοπικό ρούμι από καθαρό ζαχαροκάλαμο. Ο μπάρμαν προσθέτει μέλι και χυμό φρούτων (λεμόνι είναι το πιο παραδοσιακό, το φραγκόσυκο από τα πιο δημοφιλή) και τα ανακατεύει με ένα μακρύ ξύλινο εργαλείο που μερικοί το λένε mexelote και πολλοί caralhino («μικρό πέος»).

Το ποτό μοιάζει περισσότερο με παντς εσπεριδοειδών παρά με δυνατό κοκτέιλ. Έχει ελάχιστη, αν όχι καμία, γεύση αλκοόλ, λόγω του μελιού και του έντονου φρούτου. Γι’ αυτό πρέπει να προσέχεις: τέσσερις-πέντε poncha κατεβαίνουν εύκολα, αλλά όταν ετοιμάζεσαι να φύγεις από το μπαρ ανακαλύπτεις πως τα πόδια σου δεν δουλεύουν και δεν θυμάσαι πού είναι το ξενοδοχείο σου.

Αν και η poncha είναι η τοπική αδυναμία, η Μαδέρα είναι περισσότερο γνωστή για το κρασί της — ειδικά για το κρασί που πήρε το όνομά της από το νησί. Το κρασί Μαδέρα μπορεί να παραχθεί από πάνω από 30 ποικιλίες σταφυλιού, αλλά οι Sercial, Verdelho, Bual και Malvasia είναι οι λεγόμενες «ευγενείς τέσσερις».

Αυτό που κάνει το κρασί Μαδέρα μοναδικό είναι πως οξειδώνεται με θερμότητα και παλαίωση και «ενισχύεται» με αποστάγματα. Μπορεί να είναι γλυκό ή ξηρό, με αλκοόλη 18-21%, σε αντίθεση με το απλό κρασί που έχει κατά μέσο όρο 12-14%.

Γευσιγνωσία στα βουνά της Μαδέρας

Το απλό κρασί αποτελεί μόνο το 5% της συνολικής παραγωγής του νησιού, αλλά οι τοπικοί οινοποιοί γίνονται όλο και πιο σίγουροι για την ικανότητά τους να φτιάχνουν ποιοτικά μη ενισχυμένα κρασιά. Η πιο δημοφιλής λευκή ποικιλία είναι η Verdelho, ξηρή και φωτεινή, ενώ τα αγαπημένα κόκκινα είναι τα Touriga Nacional και Tinta Roriz (Tempranillo στην Ισπανία). Η περιορισμένη παραγωγή απλών κρασιών σχεδόν δεν εξάγεται, οπότε πολλοί επισκέπτες αγοράζουν μερικά μπουκάλια για τη βαλίτσα.

Η παρέα μας ξεκινά να δοκιμάσει μερικά από αυτά τα κρασιά ένα ηλιόλουστο απόγευμα ψηλά στον κεντρικό ορεινό όγκο του νησιού. Πηγαίνουμε σε ένα από τα δικαίως φημισμένα οινοποιεία, το Quinta do Barbusano, με τον απότομα αναβαθμισμένο αμπελώνα του να βλέπει τη θάλασσα στη βόρεια ακτή — και τον στριφογυριστό, λασπωμένο δρόμο του να είναι από μόνος του περιπέτεια.

«Η Μαδέρα είναι ηφαιστειακό νησί, γι’ αυτό τα κρασιά μας είναι πιο όξινα και πολύ ξηρά», λέει η οινολόγος μας, η Juliet, που δουλεύει στο οινοποιείο. «Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ο καιρός. Έχει πολλή υγρασία, που μπορεί να προκαλέσει σήψη στα σταφύλια.»

Η κεκλιμένη γη, οι διαφορετικές καιρικές συνθήκες στη βρεγμένη βόρεια ακτή σε σχέση με τη νοτιότερη, πιο ηλιόλουστη και ξηρή, και η απόσταση από τη θάλασσα προσθέτουν πολυπλοκότητα στην καλλιέργεια μέσα στα πολλά μικροκλίματα της Μαδέρας. Για να το δείξει, στη βόλτα μας στον αμπελώνα η Juliet δείχνει τα κλήματα που είναι πιο μακριά μας.

«Τα σταφύλια στο βόρειο άκρο του αμπελώνα μας είναι πιο αλμυρά από τα υπόλοιπα, γιατί είναι πιο κοντά στη θάλασσα», λέει.

Το Quinta do Barbusano παράγει 80.000-100.000 μπουκάλια τον χρόνο. «Και τα πίνουμε όλα εδώ, στην quinta», λέει η Juliet γελώντας.

Το Φεστιβάλ Τρύγου: η πιο ζωντανή παράδοση της Μαδέρας

Αν και η παραγωγή απλών κρασιών ίσως ξεφεύγει από το έθιμο, υπάρχει μια παράδοση που μένει αμετάβλητη για αιώνες: το ετήσιο φεστιβάλ τρύγου.

Έτσι το θυμάμαι — και, λόγω όλου του κρασιού και της poncha εκείνης της μέρας, μπορεί να με περιγράψει κανείς επιεικώς ως αναξιόπιστο αφηγητή.

Να ’μαι λοιπόν σε μια ταβέρνα στο μέγεθος ντουλάπας, πίνοντας poncha στις 9:30 ένα δροσερό πρωινό του Σεπτεμβρίου. Μην κρίνεις: η ώρα του νησιού σε κάνει έτσι — ειδικά στη διάρκεια του ετήσιου Φεστιβάλ Τρύγου στο Estreito de Câmara de Lobos, ένα όμορφο αμπελοχώρι στη νότια ακτή, δυτικά της πρωτεύουσας Funchal.

Οι επισκέπτες ενθαρρύνονται να ανεβούν τον απότομο κεντρικό δρόμο ως την κορυφή του λόφου και να κόψουν σταφύλια από τα κλήματα του κοινοτικού αμπελώνα. Κάποιος σου δίνει ένα κλαδευτήρι (δεν μαζεύεις ρόγες με τα δάχτυλα· μάλλον θα πληγωθείς, θα λιώσεις τα σταφύλια ή και τα δύο) και βάζεις τα σταφύλια σε καλάθι. Όταν γυρίσεις γεμάτος, οι επιστάτες σου δίνουν αμέσως ένα άδειο. Το πότε θα πεις «φτάνει» είναι δικό σου θέμα.

Μια πολύχρωμη παρέλαση

Μετά έρχεται η παρέλαση. Καμιά ντουζίνα μπάντες αρχίζουν να ζεσταίνονται. Η πομπή έρχεται από δύο κατευθύνσεις, ενώνεται σε μία γραμμή και περνά από σπίτια, καφέ, ταβέρνες, εκκλησίες και μπακάλικα. Οι θεατές στριμώχνονται στα πεζοδρόμια. Οι δύσμοιροι ντόπιοι αστυνομικοί, σαν Μπάρνεϊ Φάιφ της Μαδέρας, προσπαθούν αδύναμα να κρατήσουν τον κόσμο στα πεζοδρόμια και έξω από τον δρόμο των παρελαυνόντων.

Ένα έλκηθρο που σέρνουν δύο άντρες με σκοινιά είναι φορτωμένο βαρέλια κρασιού καθώς και μια μεσήλικη κυρία σε καρέκλα, που ράβει ανεξήγητα. Άντρες με λευκά βρακιά και κόκκινες ζώνες χορεύουν στον ρυθμό της μουσικής. Κορίτσια με ψάθινα καπέλα, λευκές μπλούζες και πράσινες φούστες με κόκκινο τελείωμα κρατούν τσαμπιά σταφυλιών σε καλάθια και τα καθοδηγούν οι γονείς τους. Δυνατοί, χαμογελαστοί, όμορφοι νέοι παρελαύνουν ισορροπώντας μικρά βαρέλια κρασιού στους ώμους. Πού και πού περνά μια όμορφη κοπέλα και σερβίρει κρασί σε πλαστικά ποτήρια στους διψασμένους θεατές.

Μια κοπέλα της παρέλασης μου απλώνει ένα τσαμπί κόκκινα σταφύλια. Νομίζω πως πρέπει να πάρω μία-δύο ρόγες, αλλά προφανώς όλο το τσαμπί είναι για μένα. Δεν είμαι έτοιμος να το αρπάξω κι έτσι πέφτει στο πεζοδρόμιο. Οι γύρω μου κοιτάζουν με φρίκη και αφήνουν ένα συλλογικό «Οοοοοχ!».

Ορμάω γρήγορα στα πεσμένα σταφύλια, τα μαζεύω στις παλάμες μου, σηκώνομαι και χαμογελάω. «Όλα καλά, παιδιά», καθησυχάζω τους γείτονές μου. «Κανένα πρόβλημα. Κανόνας των πέντε δευτερολέπτων! Ό,τι πέσει στο πάτωμα, το φιλάει ο Θεός.»

Μια μπάντα με κυρίως χάλκινα παίζει πόλκες. Μια γυναίκα με τεράστιο καλάθι ψωμί της Μαδέρας προσφέρει κομμάτια σε όποιον πεινάει. Όλοι χαμογελούν και γελούν. Περνά κι άλλο κρασί, βαρέλια και βαρέλια σε έλκηθρα που σέρνουν άντρες με λευκά μπλουζάκια, πράσινα μαντίλια και ψάθινα καπέλα.

Για να εξερευνήσεις τη Μαδέρα πέρα από το Funchal, δοκίμασε μια διήμερη περιήγηση του νησιού που δείχνει την άγρια ακτή και τα ορεινά τοπία.

Πάτημα σταφυλιών, σπιτικό κρασί και δωρεάν φαγητό

Πιο κάτω στον δρόμο, τα σταφύλια που μαζεύτηκαν αδειάζονται σε ένα μεγάλο ξύλινο στεγανό βαγόνι. Οι εθελοντές βγάζουν παπούτσια και κάλτσες, πλένουν και απολυμαίνουν τα πόδια τους και μπαίνουν στο βαγόνι για να πατήσουν απαλά τα σταφύλια.

Πολλά πορτογαλικά οινοποιεία πατούν ακόμη τα σταφύλια έτσι, γιατί δεν σπάνε τα κουκούτσια, που μπορούν να δώσουν πικρή γεύση στον μούστο. Καθώς κοιτάζω, ένας άντρας μου δίνει ένα πλαστικό ποτήρι φρεσκοπατημένο νέκταρ σταφυλιού. Η φρουτένια φρεσκάδα είναι σχεδόν συντριπτική.

Σε άλλη ταβέρνα πίνω ένα ποτήρι vinho seco, το σπιτικό κόκκινο κρασί της Μαδέρας που καίει όσο κατεβαίνει. Μια αυστηρή ματρώνα ακουμπά δίπλα στο κρασί μου στον πάγκο ένα γεμάτο πιάτο με μακαρόνια και λουκάνικο. Ένας άντρας δίπλα μου (καθιστό δεν επιτρέπεται σε αυτό το μπαρ) είναι σαφώς μεθυσμένος. Μου ανοίγει σοβαρή συζήτηση, αν και δεν μιλά αγγλικά κι εγώ δεν ξέρω πορτογαλικά.

Το ποτήρι κρασί κοστίζει 70 λεπτά. Όλοι πληρώνουν επιτόπου. Όταν σου φέρνουν το ποτό, τακτοποιείς. Κανείς δεν κρατά λογαριασμό. Τα μακαρόνια και το λουκάνικο είναι κέρασμα. Οι άντρες στον πάγκο, φιλικοί αρκετά, με κοιτάζουν λοξά και λένε κάτι για «Inglês, Inglês».

Παραγγέλνω άλλο ένα ποτήρι σπιτικό κρασί, που μου σερβίρει μια ντροπαλή νεαρή γυναίκα από αλουμινένια κανάτα. Δεν θα μου είχε κάνει εντύπωση αν το είχε βγάλει από κουβά. Η μητέρα της (μοιάζουν, πέρα από τα 20 χρόνια διαφορά) μου φέρνει άλλο ένα πιάτο μακαρόνια με λουκάνικο.

Η παράδοση της Μαδέρας συνεχίζεται

Πίσω στον δρόμο, μουσική, καπνός από τα κάρβουνα και μυρωδιά πατημένων σταφυλιών στον αέρα. Παράδοση: από τους άντρες που πίνουν σπιτικό tinto στα καφέ, ως τα δίχρονα ντυμένα με παραδοσιακές στολές της Μαδέρας, ως τους χασάπηδες που κόβουν κομμάτια μοσχαριού για espetada όπως κάνουν εδώ και αιώνες, ως τον άντρα που φυσά το κοχύλι για να προειδοποιήσει τον κόσμο πως ένα έλκηθρο γεμάτο φρεσκοκομμένα σταφύλια κατεβαίνει τον δρόμο. Παράδοση.

Οι καμπάνες της εκκλησίας χτυπούν σαν να παντρεύεται πριγκίπισσα τον όμορφο αγαπητικό της. Εντυπωσιακές νέες γυναίκες με μακριά μαλλιά, σε χωριάτικα φορέματα, σερβίρουν δωρεάν κρασί για να προσελκύσουν αγοραστές στα περίπτερα της γιορτής. Χοντροί σύζυγοι κρατούν σούβλες ενός μέτρου με ψητό κρέας, ξεκολλούν ένα κομμάτι και το προσφέρουν τρυφερά στις γυναίκες τους.

Ξαφνικά συνειδητοποιώ πως όλα όσα αγαπώ στη Μαδέρα είναι εδώ μπροστά μου: οι φιλικοί ντόπιοι, οι τεράστιες μερίδες γεμάτου γεύση φαγητού, τα στριφογυριστά καλντερίμια και τα γερμένα παλιά σπίτια, το κρασί και η poncha, οι καμπάνες, οι παρελάσεις με χάλκινα και οι ατελείωτες θέες από τα ύψη ως το γαλάζιο, γαλάζιο πέλαγος. Σταματάω ό,τι κάνω και, τουλάχιστον για τη στιγμή, απολαμβάνω το νόστιμο βάρος των αιώνων.

Η Sagres Vacations οργανώνει ατομικά και ομαδικά ταξίδια σε Ισπανία και Πορτογαλία, καθώς και ημερήσιες και μισής ημέρας εκδρομές. Ο ταξιδιωτικός πράκτορας κάνει και γευσιγνωσίες σεζόν τρύγου· δες την ιστοσελίδα για τις επόμενες αναχωρήσεις.

Αν σου αρέσει η Πορτογαλία, δες το Αζόρες και Μαδέρα: στολίδια στα πορτογαλικά νερά, το τι κοστίζει ένα ταξίδι στην Πορτογαλία και το τι να δεις και να κάνεις στη χώρα.

Χρησιμοποιήστε τους αγαπημένους μου ταξιδιωτικούς πόρους για να σχεδιάσετε τα ταξίδια των ονείρων σας

• Booking.com για αναζήτηση των καλύτερων τιμών σε καταλύματα.
• Η Kiwi είναι μια ιδανική ιστοσελίδα για αναζήτηση πτήσεων και σύγκριση τιμών.
• Η AirHelp βοηθά στην αποζημίωση για ακυρωμένες ή καθυστερημένες πτήσεις.
• Το Discover Cars  είναι ένας εξαιρετικός ιστότοπος, καθώς αναζητά υπηρεσίες ενοικίασης αυτοκινήτων τόσο σε τοπικό όσο και σε διεθνές επίπεδο, ώστε να μπορείτε να επιλέξετε την καλύτερη προσφορά για τον εαυτό σας. Βεβαιωθείτε, ωστόσο, ότι η εταιρεία έχει καλή φήμη και κριτικές.
• Το Get Your Guide  είναι το μέρος που μπορώ να αναζητήσω και να κλείσω εκδρομές και περιηγήσεις, ειδικά όταν ταξιδεύω μόνος.
• Το WeGoTrip σας στέλνει ηχητικούς οδηγούς στο κινητό σας, ώστε να μπορείτε να επισκεφθείτε μέρη μαθαίνοντας ιστορία και ενδιαφέροντα γεγονότα εύκολα και με λίγα χρήματα.
• Το Go City  είναι μια ιδανική ιστοσελίδα για να κάνετε κράτηση για εμπειρίες και αξιοθέατα που θα σας στοιχίσουν μια αξέχαστη εμπειρία, αποφεύγοντας την πληρωμή πολλαπλών εισιτηρίων. Εύκολο και σας εξοικονομεί χρήματα. Μπορείτε να εξοικονομήσετε ακόμη και 50%.
• Το Airalo είναι η επιλογή μου στο eSim για εναλλακτικά δεδομένα στο εξωτερικό.

Σας άρεσε η ανάρτηση; Καρφιτσώστε την για αργότερα